Choroba legionistow
Chorobą legionistów nazywa się zapalenie płuc wywołane przez bakterię Legionella pneumophilia. W normalnych warunkach bakterię tę spotyka się w wodach stawów. W 1976 r. zidentyfikowano ją jako czynnik etiologiczny tajemniczej, bardzo zakaźnej choroby pluć, która dotknęła 200 osób uczestniczących w konwencji Legionistów Amerykańskich w Filadelfii. Stąd też wzięła się potoczna nazwa choroby. Od tamtego czasu rozpoznano około 20 rodzajów bakterii wywołujących legionellozę. Bakterie te przenoszą się drogą powietrzną. Epidemia w roku 1976 była skutkiem obecności drobnoustrojów w hotelowym systemie klimatyzacyjnym. Potem odnotowano jeszcze wiele mniejszych epidemii, wywołanych przez bakterie umiejscowione w urządzeniach klimatyzacyjnych, gdyż - jak wykazano - dobrze rozwijają się one w zbiornikach ze stojącą wodą i krążą przez kanały powietrzne. Objaw)' choroby legionistów występują nagle, po okresie inkubacji, który wynosi 2-10 dni. Składają się na nie: ogólne złe samopoczucie, dreszcze, nudności, wymioty, biegunka, bóle głowy i mięśni, dezorientacja, kaszel i gorączka, nawet do 40,5°C. Na początku kaszel zwykle jest suchy, stopniowo jednak ulega nasileniu i pojawia się szara lub podbarwiona krwią plwocina. Około 15% nieleczonych przypadków prowadzi do śmierci. W razie podejrzenia choroby legionistów należy wykonać badanie radiologiczne klatki piersiowej, może ono bowiem wykazać obecność płynu w jednej lub obu jamach opłucnowych, a niekiedy ropień płuca. Konieczne jest także badanie bakteriologiczne, pozwalające zidentyfikować bakterie będące przyczyną choróby. Pobranie wycinków z oskrzeli i zbadanie wydzieliny oskrzelowej umożliwia bronchoskopia. Badanie to wymaga wprowadzenia do oskrzeli przez usta i tchawicę długiego, giętkiego urządzenia zwanego bronchoskopem. Przyrząd ten jest zaopatrzony w system optyczny, dzięki któremu lekarz może obejrzeć od wewnątrz śluzówkę oskrzeli oraz pobrać wydzielinę oskrzelową i wycinki tkanek. Badania krwi pozwalają wykryć przeciwciała przeciwko bakteriom.