Choroba pageta
Choroba Pageta jest przewlekłym schorzeniem, polegającym na zaburzeniu metabolizmu kości. W kościach stale zachodzą skoordynowane procesy utraty i odtwarzania tkanki kostnej. W chorobie Pageta te procesy przebudowy ulegają znacznemu zaburzeniu. Nowo powstająca tkanka kostna ma niewłaściwą strukturę, jest mniej zwarta i zawiera więcej naczyń krwionośnych niż kość prawidłowa. W rezultacie chore kości stają się bardzo podatne na urazy i złamania. Choroba może rozwijać się przez lata bez wyraźnych objawów. Eksperci oceniają, że cierpi na nią 3% osób po 40. roku życia. Częstotliwość jej występowania wzrasta z wiekiem i jest proporcjonalnie większa u osób starszych. Przyczyny choroby dotychczas nie ustalono, ale wskazuje się na prawdopodobieństwo jej dziedziczenia, a także na etiologię wirusową. Uważa się, że wśród czynników zakaźnych pewne znaczenie może mieć wirus odry oraz wirusy wywołujące choroby pluć, m.in. zapalenie oskrzeli i zapalenie płuc. Częstotliwość występowania choroby Pageta u właścicieli psów w pewnym regionie Wielkiej Brytanii pozwala też wiązać jej etiologię z wirusem psim. Objaw)' się różnią, w zależności od umiejscowienia choroby, zawsze jednak dominuje dotkliwy ból. Najczęściej dotkniętymi kośćmi są: piszczel, kość udowa, kości biodrowe, kręgi i czaszka. W niektórych ciężkich przypadkach kości udowe stają się miękkie do tego stopnia, że wyginają się na zewnątrz, a kości podudzia - do przodu. Niekiedy występuje pogrubienie kości czaszki. W razie zniekształcenia kości kończyn dolnych i biodrowych ból okolicy lędźwiowej promieniuje do pośladków i nóg, utrudniając chodzenie. Zmiany kostne w obrębie ucha wewnętrznego mogą doprowadzić do głuchoty; częste są również bóle twarzoczaszki oraz głowy.