Choroby nadnerczy
Gruczoły nadnerczowe produkują liczne hormony - złożone substancje chemiczne regulujące wiele funkcji życiowych organizmu. Do hormonów tych należą: adrenalina i inne hormony uwalniane podczas stresu; hydrokortyzon i steroidy, które pomagają kontrolować układ odpornościowy oraz poziom glukozy i ciśnienie krwi; aldosteron, utrzymujący właściwy poziom płynów i elektrolitów; androgeny, progesteron, estrogeny - hormony niezbędne w procesie rozmnażania. Niektóre z nich są wytwarzane także przez inne narządy, ale wyłącznym źródłem adrenaliny, aldosteronu i hydr o kortyzonu jest kora nadnerczy. Objawy chorób nadnerczy bywają różne. W chorobie Addisona gruczoły nadnerczowe ulegają stopniowemu niszczeniu; prowadzi to do znacznego ubytku masy ciała, ciemnego zabarwienia skóry, zmęczenia, obniżenia ciśnienia tętniczego, a czasami także poziomu glukozy. Nadmierne wytwarzanie androgenówjest przyczyną przedwczesnego dojrzewania płciowego chłopców i maskulinizacji kobiet - pojawienia się zarostu, obniżenia tembru głosu, trądziku i łysienia. W zespole Conna wzrost poziomu aldosteronu powoduje zaburzenie gospodarki sodowo-potasowej, czego objawami są: osłabienie siły mięśniowej, wysokie ciśnienie krwi, wzrost pragnienia i wielomocz. Do wystąpienia zespołu Cushinga prowadzi długotrwałe przyjmowanie leków steroidowych. Wskutek nadmiernego wytwarzania kortyzonu skóra staje się cieńsza, następuje rozrzedzenie masy kostnej, podwyższenie ciśnienia krwi i gromadzenie się tkanki tłuszczowej, głównie na tułowiu i karku, ujawnia się też skłonność do łatwego siniaczenia i zmian nastroju. Pheochromocytoma jest guzem wytwarzającym zbyt dużo adrenaliny i innych hormonów stresowych. W konsekwencji dochodzi do napadowych wzrostów ciśnienia krwi, kołatania serca, obfitego pocenia i ekstremalnego pobudzenia.