Choroby siatkowki
Siatkówka, cienka błona wyścielająca tylną powierzchnię gaiki ocznej, otrzymuje obrazy ukształtowane przez soczewkę i przekazuje je do nerwu wzrokowego, stanowiącego przedłużenie mózgu. Wszystko, co zaburza zdolność siatkówki do otrzymywania czy przekazywania obrazów wzrokowych, może upośledzić widzenie. Choroba albo dotyczy samej siatkówki, czego przykładem jest jej odwarstwienie i zwyrodnienie plamki żółtej, albo może być skutkiem zamknięcia dopływu krwi do siatkówki z powodu jaskry. Opisane poniżej choroby siatkówki są wrodzone lub spowodowane innymi chorobami. Retinopatia cukrzycowa Choroba ta występuje w dwóch głównych postaciach. Najczęściej jest to obrzęk plamki. Powstaje on wtedy, kiedy z małych naczyń krwionośnych siatkówki przecieka płyn do plamki - części siatkówki, od której zależy ostrość wzroku. Wskutek nagromadzenia płynu plamka obrzęka i widzenie staje się zatarte. Poważniejszą, ale o wiele rzadszą postacią retinopatii cukrzycowej jest retinopatia rozrostowa, w której nieprawidłowe nowe naczynia krwionośne mnożą się na powierzchni siatkówki. Naczynia te często pękają, tworząc tkankę bliznowatą, uniemożliwiającą widzenie. Retinopatia występuje u wielu osób chorych na cukrzycę. Zwyrodnienie barwnikowe siatkówki Ta wrodzona choroba prowadzi do postępującego niszczenia pręcików i czopków - wrażliwych na światło komórek, które wysyłają do mózgu sygnały dotyczące jego percepcji. Najwcześniejszym objawem choroby są zaburzenia widzenia w nocy. Następuje także stopniowa utrata widzenia peryferyjnego, czyli obwodowego. Tunelowe widzenie chory zwykle zachowuje do 40. roku życia; potem w ciągu 20 lat może oślepnąć. Na chorobę tę cierpi mniej więcej 1,5 min ludzi na świecie.