Leczenie choroby legionistow
Podstawą leczenia jest antybiotykoterapia, a lekiem z wyboru - erytromycyna. W przypadkach o cięższym przebiegu do erytromycyny dodaje się ryłampicynę, antybiotyk stosowany najczęściej w leczeniu gruźlicy. Na początku leki podaje się dożylnie, a następnie - w miarę popraw}' ogólnego stanu pacjenta - doustnie. Leczenie trwa zwykle 3 tygodnie lub dłużej. Nie można go przerywać, nawet jeżeli objawy choroby ustąpią wcześniej. W bardzo ciężkich przypadkach pacjenci mogą wymagać leczenia na oddziale intensywnej opieki, podawania tlenu oraz stałego monitorowania podstawowych funkcji życiowych. Zastosowanie tych środków ostrożności pozwala zapobiec wystąpieniu powikłań w postaci wstrząsu, niewydolności układu krążenia oraz nerek, a także zaburzeń rytmu serca oraz delirium. Nawet w łagodnych przypadkach choroby podstawą samoleczenia jest leżenie w łóżku, aż do momentu ustąpienia objawów choroby. Po wyleczeniu, co może trwać 2-4 tygodnie, należy unikać prób wykonywania jakichkolwiek ćwiczeń, z wyjątkiem głębokiego oddychania i delikatnych, o małym zasięgu mchowym, ćwiczeń kończyn, szyi oraz ramion. Nawilżacz wytwarzający chłodną mgłę zwiększa wilgotność powietrza, ułatwiając rozrzedzanie wydzieliny oskrzelowej i jej odkrztuszanie. Rozrzedzeniu śluzu sprzyja też picie dużych ilości płynów (woda, soki, herbatki - cieple lub o temperaturze pokojowej). Bóle w klatce piersiowej zmniejsza poduszka elektryczna, pamiętaj jednak o jej wyłączaniu przed pójściem spać. Ubieraj się ciepło. Staraj się unikać głośnego mówienia i śpiewania, gdyż może to wywoływać kaszel. Jeżeli podczas kaszlu odczuwasz ból, a nie odkrztuszasz wydzieliny, spytaj lekarza o dostępne bez recepty środki powstrzymujące kaszel. Jeśli zaś odkrztuszasz wydzielinę, leki wykrztuśne mogą ułatwić jej odpluwanie. Aby obniżyć gorączkę, możesz stosować kwas acetylosalicylowy oraz paracetamol.