Leczenie tarczycy
Celem leczenia nadczynności jest zmniejszenie wytwarzania hormonów tarczycy. Osiąga się to różnymi metodami, w zależności od wieku i stanu chorego. Propranolol, lek z grupy betaadrenolityków używany w zwalczaniu nadciśnienia tętniczego i niewydolności wieńcowej, należy do preparatów pierwszego rzutu w leczeniu przełomu tarczycowego, ponieważ zwalnia przyspieszoną czynność serca. Postępowaniem alternatywnym jest podawanie preparatów jodowych, zwłaszcza bezpośrednio przed leczeniem chirurgicznym. Chorobę Gravesa-Basedowa zwalcza się na trzy sposoby: Lekami przedwtarczycowymi - tioimidazolami lub tiouracylami, hamującymi wytwarzanie hormonów tarczycy. Są to leki pierwszego wyboru u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Jodem radioaktywnym, wychwytywanym przez tarczycę. Duża wrażliwość tarczycy na napromieniowanie powoduje zniszczenie części komórek wytwarzających hormony, wskutek czego następuje trwały spadek ich stężenia. Ciąża i karmienie piersią są przeciwwskazaniem dla tej metody, ponieważ stanowią zagrożenie dla płodu i niemowlęcia. Leczeniem chirurgicznym, polegającym na usunięciu części lub całości tarczycy. Leczenie to jest zalecane w nadczynności tarczycy, a także w przypadku znacznych rozmiarów wola i guzków tarczycy. Chorzy leczeni operacyjnie często wymagają uzupełniania niedoborów hormonalnych - przewlekle stosuje się wówczas doustne hormony tarczycy. W chorobie Hashirnoto i innych stanach niedoczynności tarczycy potrzebna jest substytucja hormonów tarczycy. Zaleca się doustne preparaty T4. Nie poleca się natomiast preparatów wytwarzanych z tarczycy zwierzęcej, zawierających T3, ponieważ są trudne w dawkowaniu i w przebiegu leczenia częściej występują zaburzenia rytmu serca.