Współczesna medycyna - leczenie chorob serca
Leki z grupy antagonistów wapnia i grupy betaadrenolityków chory przyjmuje codziennie, by zapobiec wystąpieniu bólu wieńcowego. Nitrogliceryna - najczęściej zalecany lek z grupy azotanów - jest używana zarówno w celu zapobieżenia napadowi bólu dusznicowego, jak i jego przerwania. W czasie ataku tabletka nitrogliceryny położona pod jeżyk lub na wewnętrznej powierzchni policzka wchłania się szybko do krwi, eo zwykle prowadzi do ustąpienia dolegliwości przed upływem pięciu minut. Efekt działania mija szybko. Dłużej działają preparaty nitrogliceryny dostępne w postaci plastrów i maści. Lek w tych postaciach jest powoli wchłaniany przez skórę i chroni przed napadami dławicowymi. Uwaga: Nitrogliceryna może czasem powodować zaczerwienienie skóry, zawroty i bóle głowy. Lekarze zalecają w czasie przyjmowania leku pozycję siedzącą. Zmniejsza to zawroty głowy i chroni przed omdleniem spowodowanym nagłym obniżeniem ciśnienia tętniczego. Angioplastyluł Jest to podobna do cewnikowania serca inwazyjna metoda, która pozwala zmniejszyć nasilenie dławicy piersiowej przez mechaniczne rozszerzenie zwężonego naczynia. Na specjalnym fluoroskopowym monitorze śledzi się drogę wprowadzania zakończonego balonikiem cewnika. Gdy cewnik dotrze do miejsca zwężenia, pompuje się balonik, który spłaszcza blaszki miażdżycowe. W nowszych urządzeniach stosuje się szybko obracające się ostrza, które ścierają blaszki na bardzo drobne fragmenty. W innych metodach, pozostających wciąż w sferze badań eksperymentalnych, do niszczenia blaszki miażdżycowej wykorzystuje się z powodzeniem promień lasera. Pomostowanie aortalno-wieńcowe, bypass Jest to operacja zarezerwowana dla ciężkiej postaci choroby wieńcowej, której nie udaje się w dostatecznym stopniu kontrolować za pomocą leków i która nie kwalifikuje się do zastosowania angioplastyki. Polega ona na ominięciu zwężonego odcinka naczyń wieńcowych poprzez wszczepienie fragmentów zdrowych naczyń, pobranych z tętnic ściany klatki piersiowej lub z żył kończyn dolnych. W czasie trwania jednej operacji można wykonać 7-8 przeszczepów i znacznie zwiększyć napływ krwi do mięśnia serca. Pozwala to zredukować częstotliwość występowania napadów dławicowych i zmniejszyć ryzyko wystąpienia zawału mięśnia sercowego. Taka operacja trwa zwykle 3-4 godz., a w skomplikowanych przypadkach nawet 8-10 godz. Pacjent spędza następnie 2-3 dni w oddziale intensywnej opieki medycznej i kolejne 5-7 dni w szpitalu. Operacja ta, choć względnie bezpieczna, nie jest zupełnie wolna od ryzyka i dlatego przed podjęciem decyzji należy rozważyć, czy spodziewane korzyści równoważą potencjalne niebezpieczeństwo.